Dilan Karaman raporu: Şiddet, mobbing ve ihmal iddiası

AMİDA HABER - Diyarbakır'da 11 Kasım 2025 tarihinde intihara sürüklenen ve 10 günlük yoğun bakım sürecinin ardından hayatını kaybeden Dilan Karaman’ın ölümüne dair sivil komisyon inceleme raporunu açıkladı. TJA’nın çağrısıyla Amed Barosu Kadın Hakları Merkezi, DAKAH-DER, ÖHD Kadın Komisyonu ve Rosa Kadın Derneği temsilcilerinden oluşan heyet, sürecin sadece ruhsal bir bunalıma indirgenemeyeceğini, olayın yapısal ve kurumsal boyutlarının da ele alınması gerektiğini belirtti.

Şiddet ve ağır hizmet kusuru

Raporda, Karaman’ın olay günü partneri Mazlum Toprak tarafından tehdit edildiği, kesici aletle korkutulduğu ve can güvenliğinden endişe ettiği yönündeki anlatımlarına yer verildi. Yaşanan bu şiddet sarmalının mevcut psikolojik kırılganlığı tetiklediği ifade edilirken, intihar girişiminin ardından sağlık ve kolluk birimlerinin acil müdahalede bulunmamasının da ağır bir hizmet kusuru olduğu kaydedildi.

Mobbing ve politik yalnızlık

Komisyon raporunda, Karaman’ın maruz kaldığı ağır çalışma şartları, ekonomik sıkıntılar ve hissettiği derin yalnızlık duygusu detaylarıyla incelendi. İş yükü ve kurumsal baskılara ilişkin raporda şu tespitler paylaşıldı:

"Dilan Karaman aynı anda birden fazla siyasal ve kurumsal alanda kapasitesinin üzerinde iş yüküne maruz bırakılmıştır. Emeğinin sistematik biçimde değersizleştirilmesi ve kurum içi iletişimden dışlanması, ağır bir mobbing örüntüsüne işaret etmektedir. Ayrıca geçim kaygısı ve ekonomik bağımlılık, artan iş yüküne karşı sessizleşmeyi zorunlu hale getirmiştir. Politik yalnızlık, bireyin çevresinde kimsenin olmaması değil; çok sayıda temasın varlığına rağmen kimsenin gerçekten orada olmaması halidir."

Çete tehdidi ve dayanışma çağrısı

Bölgede faaliyet gösteren ve gençleri hedef alan suç çetelerinin yarattığı iddia edilen baskıların da geniş çapta araştırılması gerektiği belirtildi. Olayın çok boyutlu olduğuna dikkat çekilen raporun sonuç bölümünde, kriz anlarında fiili dayanışmanın hayati önemi şu sözlerle ifade edildi:

"Bir kadın 'çok kötüyüm' dediğinde bu bir sohbet değil, alarmdır; 'burada güvende değilim' dediğinde bu bir duygu değil, acil durumdur. Karaman’ın kaybı yalnızca bir failin ya da kurumun değil, kolektif reflekslerin yetersizliğinin de sonucudur. Kriz anlarında duyarlılığın somut ve koruyucu bir dayanışmaya dönüşmesi hayati önem taşımaktadır."