Diyarbakır Şehir Hastanesi’nde çalışan 90 işçi, sırf sendikalı oldukları ve Anayasa’nın kendilerine tanıdığı hakları talep ettikleri için işveren tarafından 49 koduyla, yani devamsızlık gerekçesiyle işten çıkarılmıştı.

Bu, işçi sınıfının karşısına sık sık çıkarılan, ezberlenmiş ve alışılagelmiş bir yöntemdi. Ancak Yapı Yol-İş Sendikası’nın hızlı hareket etmesi, işçilerin güçlü iradesi ve bölgedeki siyasi partilerin yerel yönetimlerinin işçilerden yana tavır alması sayesinde işverenlerin bu hamlesi boşa düştü.

Taşeron sisteminin emek sömürüsü üzerine kurulu çalışma düzeninde işçilerin umudu ve mücadele azmi güçlüydü. Başlangıçta taşeron firmayla anlaşma yoluna gitmeye çalışan işçiler, buradan bir sonuç alamayınca ana yüklenici firmaya yöneldi. Taşeron firmayla yürütülen görüşmelerde kaybedilen zaman, işçilerin haklarına kavuşmasını geciktirdi.

Ancak işçiler, güçlü iradeleriyle ve kendilerini yalnız bırakmayan Amed halkının ve bileşenlerinin desteğiyle haklarını talep etme konusunda kararlı ve etkili bir duruş sergiledi.

Mücadelenin 17. gününün sonunda ana yüklenici firma, taşeron firmayı sorumlu tutarak kendilerine yanlış ve eksik bilgi iletildiğini açıkladı. Bunun ardından firmanın genel insan kaynakları sorumlusu Amed’e gönderildi.

Amed’e gelen insan kaynakları sorumlusu, işçilerle beşer kişilik gruplar hâlinde yüz yüze görüşmeler gerçekleştirdi. Görüşmeler sonucunda tarafların karşılıklı onayıyla anlaşmaya varıldı.

Anlaşmanın ardından sendika, işçilerin kabul etmediği herhangi bir madde veya üzerinde uzlaşma sağlanamayan bir husus olup olmadığını yeniden kontrol etti ve teyit aldı. Tüm işçilerin mutabakata varmasının ardından karar açıklandı ve eylem sonlandırıldı.

Amed gibi bir şehirde, işçi hareketi uzun bir aradan sonra kazanımla sonuçlanan güçlü bir irade ortaya koydu. Bu kazanım yalnızca 90 işçinin elde ettiği bir sonuç olarak görülmemeli; aynı zamanda emek mücadelesinin, örgütlü hareket etmenin ve dayanışmanın önemini gösteren bir örnek olarak değerlendirilmelidir.

Bu kazanımı elimizde tutmalı ve büyütmeliyiz. İşçi ve emekçi kardeşlerimizin haklarını korumak, kazandıkları ücretleri eksiksiz almalarını sağlamak ve mücadele boyunca elde edilen kazanımların kalıcı olmasını güvence altına almak için elimizden gelen her şeyi yapmalıyız.

Çünkü işçilerin kazanması, yalnızca işçilerin değil, emeğiyle geçinen herkesin kazanmasıdır.