Paulo Lins in Tanrı Kent adlı kitabını okudum geçen hafta. Kitap özet olarak Rio de Janerio da gecekondu mahallelerinde büyüyen çocukların ve gençlerin yoksulluk, şiddet, uyuşturucu ve suç döngüsü içinde hayatta nasıl kalmaya çalıştıklarını anlatıyor. Kitap sadece bireysel hikayeleri değil, bu hikayeleri mümkün kılan düzeni de gözler önüne seriyor.

Devletin, polisin ve adalet mekanizmasının mahalledeki yokluğu, şiddetin giderek normalleşmesi, erkekliğin güç üzerinden kurulduğu bir düzen.

Ve bence en sarsıcı olanı çocuk yaşta silahlanan, çetelere çekilen gençler. Roman tek bir kahramana odaklanmıyor, aksine odaklanmıyor, aksine iç içe geçen hikayesiyle bu karanlık döngüyü anlatıyor.

Okurken son zamanlarda bizim ülkemizde de artan olayları düşünmemek mümkün değil. Neredeyse her gün kadın cinayetlerinin haber olduğu bir ülkede başka en büyük sorun 15 yaş ve altındaki çocukların giderek suça karışması ya da karıştırılması son derece acı. Nereden tutsak elimizde kalıyor.

Peki bu duruma bizi getiren ne?

Aslında cevap çok net:

Aşırı yoksulluk, derin eşitsizlik, eğitimin yetersizliği ve devletin sadece baskı aygıtı olarak var olması. Şiddetin normalleştiği, uyuşturucunun hayatın merkezine yerleştiği bir sistem.

Zaten çok net değil mi televizyonları açtığımızda dizi adlarının bile (Yeraltı, Sahtekarlar, Kıskanmak...) normalmiş gibi bize gösterilmesi. Oysa eskiden ailece oturup izleyebileceğimiz sevgi ve anlam taşıyan diziler vardı. Bugün ise tam tersine suçu,gücü,zorbalığı yücelten diziler. Artan çocuk cinayetleri ve akran zorbalığının en büyük nedeni.

Eskiden üniversite okuyanın umudu vardı.Geleceği belirlerdik, hatta bir iş sahibi olacağımızı bilirdik. Şimdi bırakın lisansı yüksek lisans yapanın bile bir işi yok. Dolaysıyla umut da yok.

Peki biz gençleri bu kadar umutsuz, yalnızca günü kurtarmaya çalışan bireyler olarak görmeye ne kadar devam edeceğiz? Bu gidişata ne zaman dur diyeceğiz?

Artık onlara yalnızca sözde umut vaat etmekten vazgeçmeliyiz. Umudu somut adımlarla, adaletle, eşitlikle yeniden kurmalıyız. Bazı şeyleri gerçekten değiştirmeye cesaret etmeliyiz.

Korkmamalı, geleceği çalınan çocuklar ve gençler için ses çıkarmalıyız!!!

Hatta geçen sosyal medyada gezen ihtiyaç listesi vardı, paylaşmadan edemeyeceğim:

İHTİYAÇ LİSTESİ:

EŞİTLİK

LİYAKAT

ADALET

EĞİTİM

UTANMA DUYGUSU

VİCDAN.......