“Amedspor’un adı bir isim değil, inkâra karşı yazılmış bir tarihtir.”

Amedspor’a, sosyal medyada paylaşılan “saç örme” videosu gerekçe gösterilerek “ideolojik propaganda” iddiasıyla 802 bin TL para cezası verilmesi ve Kulüp Başkanı Nahit Eren’e 15 gün hak mahrumiyeti uygulanması, spor hukukunun sınırlarını aşan ve açıkça konjonktürel olan bir karardır. Bu ceza, adaletin tesisi için değil, Amedspor’un önünü kesmek amacıyla verilmiş bir “gözdağı” niteliği taşımaktadır.

Sorulması gereken temel soru şudur:

DAİŞ çetelerinin Rojava’da kadınlara, çocuklara ve sivillere karşı işlediği insanlık suçlarına verilen insani bir tepkinin cezası olur mu? Normal bir hukuk düzeninde bu sorunun cevabı nettir: Olmaz. Ancak görüyoruz ki oluyormuş. Hem de futbolla, sporla, disiplin talimatlarıyla ilgisi olmayan gerekçelerle…

Amedspor artık yalnızca bir futbol kulübü değildir. O, yıllar boyunca maruz kaldığı ayrımcı uygulamalar, haksız cezalar ve çifte standartlar karşısında geri çekilmek yerine daha da büyüyen bir halk iradesinin sembolü hâline gelmiştir. Diyarbakır’dan Avrupa’ya, Ortadoğu’dan dünyanın dört bir yanına uzanan milyonlarca insan için Amedspor, yalnızca bir takım değil; onurun, dayanışmanın ve insanlık değerlerinin adıdır.

Verilen bu tür cezaların “caydırıcı” olacağı düşünülüyorsa, yaşananlar bunun tam tersini kanıtlamaktadır. Her haksız karar, Amedspor’un etrafındaki dayanışmayı daha da büyütmekte; her hukuksuzluk, bu kulübün neden bu kadar sahiplenildiğini bir kez daha ortaya koymaktadır. Amedspor, baskılarla küçülen değil, baskılarla büyüyen bir kulüptür.

Bazı milliyetçi çevreler, her fırsatta “adını değiştirin” ya da “ligden men edilsin” diyerek Amedspor üzerinden açık bir inkâr ve tahakküm dili kurmaya devam ediyor. Bu söylemler, sporla ilgili olmaktan çok, bir halkın kimliğine, hafızasına ve var olma iradesine yönelmiş ideolojik saldırılardır. Bu çevrelerin artık şunu kabullenmesi gerekiyor: Amedspor’un adı bir kâğıt parçasına yazılmış resmî bir ibare değildir; o ad, bastırılmak istenen bir halkın sahiplendiği, bedel ödeyerek büyüttüğü siyasal ve toplumsal bir gerçektir.

Amedspor’un ismini silmeye dönük her girişim, aslında inkâr siyasetinin futboldaki uzantısından başka bir şey değildir. Masa başında alınan kararlarla, disiplin sopasıyla, para cezalarıyla ya da lig tehditleriyle bu kimliği ortadan kaldırabileceklerini sananlar, hem toplumsal gerçekliği hem de tarihin akışını okumaktan acizdir. Çünkü Amedspor, yalnızca sahada var olan bir kulüp değil; dışlanmaya, yok sayılmaya ve kriminalize edilmeye karşı halkın verdiği kolektif bir cevaptır.

Bu nedenle “isim değişsin” çağrıları da, “ligden atılsın” tehditleri de sonuçsuzdur. Amedspor’u ayakta tutan şey federasyon kararları ya da sportif imtiyazlar değil; adalet talebi, eşitlik mücadelesi ve kuşaktan kuşağa aktarılan kolektif hafızadır. Bu hafızayı cezalarla silemezsiniz, tehditlerle dağıtamazsınız.

Açık söylemek gerekir: Amedspor’a yönelen her baskı, onu zayıflatmaz; aksine halk nezdindeki meşruiyetini ve sahiplenilme düzeyini büyütür. Çünkü Amedspor, milliyetçi tahakküm diline karşı halklaşmış bir direniş alanıdır. Ve bu gerçek, ne ceza talimatlarıyla ne de inkâr söylemleriyle değiştirilebilir.

Amedspor’un Süper Lig hedefi sadece sportif bir başarı değildir. Bu hedef, eşitlik, adalet ve birlikte yaşama iradesinin sahaya yansımasıdır. O gün geldiğinde Amedspor yalnızca bir üst lige çıkmış olmayacak; Türkiye futbolunun vicdan aynası hâline gelecektir. Ve evet, o zaman Amedspor daha da büyüyecek, daha fazla insanın sesi olacak, gerçek anlamda bir “dünya takımı” kimliği kazanacaktır.

Tarih defalarca göstermiştir: Halkın takımı olanlar, engelleri aşar. Amedspor’un yürüyüşü de cezalarla, yasaklarla durdurulamaz. Çünkü bu hikâye artık bir kulübün değil, milyonların ortak hikâyesidir.