“Biz formamızı çıkarmayacağız; siz önyargılarınızdan kurtulun. Toplumsal barış, birbirimizin renklerine tahammül edebildiğimiz gün başlayacak.”

Trabzon’da Amedspor forması giyen bir kadına “terörist” denilmesi ve formasını çıkarmasının istenmesi, yalnızca bir kişiye yönelik çirkin bir davranış değildir. Aynı zamanda birlikte yaşama irademizi, toplumsal barış umudumuzu ve farklılıklarımızla bir arada yaşama kültürümüzü sorgulamamız gerektiğini gösteren acı bir örnektir.

Demek ki bir takımın formasını giymek bile bazılarına göre insanı “terörist” yapabiliyormuş!

Oysa Amedspor forması bir spor kulübünün formasıdır. Nasıl ki milyonlarca insan Galatasaray, Fenerbahçe, Beşiktaş veya Trabzonspor formasını gururla giyiyorsa, Amedspor taraftarı da formasını istediği yerde, istediği zaman giyebilmelidir.

Bugün Türkiye’de toplumsal barıştan, silahların susmasından, demokratik bir gelecekten ve halkların birlikte yaşamasından söz ediyorsak, bunun gereği birbirimizin kimliğine, düşüncesine, takımına ve tercihine saygı göstermektir.

Kürtler, Türkler, Lazlar, Çerkesler, Araplar ve bu ülkenin bütün halkları; korkunun değil, eşitliğin ve kardeşliğin hâkim olduğu bir toplum hayal ediyor.

Bizim hayalini kurduğumuz toplum, yalnızca Kürtlerin ya da Türklerin değil; hepimizin toplumudur.

Amedspor forması Galatasaray forması neyse odur. Fenerbahçe forması neyse odur. Beşiktaş forması neyse odur. Trabzonspor forması neyse odur.

Hiç kimsenin provokasyonu, milyonlarca insanın sevgisini ve takımına bağlılığını değiştiremez.

Bu nedenle Amedspor taraftarlarına düşen, provokasyona öfkeyle değil, özgüvenle ve sağduyuyla cevap vermektir.

Formalarımızı daha çok giyelim.

Diyarbakır’da, Trabzon’da, İstanbul’da, İzmir’de, Ankara’da, Türkiye’nin her yerinde ve dünyanın dört bir yanında...

Çünkü barış, farklılıklarımızı saklamak değil; farklılıklarımızla yan yana durabilmektir.

Bugün Amedspor formasını çıkarırsak, yarın başka birinin formasını çıkarmaya çalışırlar.
Bugün bir insanı takımından dolayı ötekileştirirsek, yarın başka bir kimlik üzerinden yeni bir duvar örülür.

Biz duvar değil, köprü kurmak istiyoruz.

Bir forma insanı terörist yapmaz.

Ama bir insanın formasından dolayı ona “terörist” demek, toplumdaki önyargıların hâlâ ne kadar güçlü olduğunu gösterir.

Toplumsal barış için belki birkaç fırın daha ekmek yememiz gerekiyor.

Ama o ekmeği birlikte yiyeceksek, soframızı büyütmekten ve birbirimize yer açmaktan başka çaremiz yok.

Formanı çıkarma.

Nefrete teslim olma.

Provokasyona gelme.

Barıştan, kardeşlikten ve özgürlükten vazgeçme.

Çünkü bu forma sadece bir forma değil; milyonlarca insanın sevgisidir.

Ve sevginin formasını kimse çıkaramaz.