Arslan ÖZDEMİR

Arslan ÖZDEMİR

Diyarbakır'da yeniden umut yeşertmek

“Bir şehri güzelleştiren, binalarının yüksekliği değil, insanlarının yarına duyduğu umuttur.”

Diyarbakır'ı düşündüğümde aklıma önce taşları, surları ya da sokakları gelmiyor. Bu şehrin insanları geliyor gözümün önüne. Sabah erkenden işine yetişmeye çalışan emekçiler, çocuklarının geleceği için kaygılanan anneler, bir iş bulabilmek için kapı kapı dolaşan gençler, akşamüstü bir çay eşliğinde hayatı konuşan insanlar... Çünkü bir şehri asıl şehir yapan, içinde yaşayan insanlardır. Onların sevinci, hüznü, hayalleri ve yarına dair beklentileridir.

Bugün Diyarbakır'da yaşayan insanların belki de en çok ihtiyaç duyduğu şey, yeniden güzel hayaller kurabilmek. Gençlerin geçim derdi yüzünden başka şehirlere gitmek zorunda kalmadığı, kadınların korkmadan sokaklarında yürüyebildiği, çocukların yoksulluğun gölgesinde değil, hayallerinin peşinde büyüyebildiği bir şehir...

Aslında istenen çok büyük şeyler değil. İnsan gibi yaşamak, emeğinin karşılığını almak, kendini güvende hissetmek, düşüncelerini özgürce söyleyebilmek ve çocuklarına daha güzel bir gelecek bırakabilmek. Bunlar bir lüks değil, herkesin hakkı.

Diyarbakır'ın sokaklarında dolaştığınızda gençlerin gözlerinde pek çok hayal görürsünüz. Kimi öğretmen olmak ister, kimi doktor, kimi sanatçı, kimi de kendi işini kurup ayakları üzerinde durmak... Her birinin kendine göre bir hikâyesi, bir umudu vardır. Fakat ne yazık ki ekonomik zorluklar ve fırsat eşitsizliği, birçok gencin hayallerini daha yolun başında yarım bırakıyor.

Oysa gençler bu şehrin yalnızca geleceği değil, bugününün de en önemli parçasıdır. Onlara yalnızca sabretmelerini söylemek yerine, burada üretebilecekleri, çalışabilecekleri ve kendilerini gerçekleştirebilecekleri imkânlar sunmalıyız. Çünkü bir gencin kendi memleketinde umutla yaşayabilmesi, hepimizin kazanımıdır.

Kadınlar için de daha özgür, daha güvenli ve daha eşit bir yaşam kurmak zorundayız. Bir kadının akşam evine dönerken korku duymadığı, emeğinin görünür olduğu, karar süreçlerinde söz sahibi olduğu bir şehir hayal olmamalı. Kadınların özgür olmadığı bir toplumun gerçekten özgür olması mümkün değildir.

Bir de çocuklar var... Belki de bütün çabamızın en önemli nedeni onlar. Bir çocuğun en büyük derdi geçim sıkıntısı olmamalı. Okula giderken açlığı, geleceğini düşünürken yoksulluğu hissetmemeli. Oyun oynayabilmeli, kitap okuyabilmeli, hayal kurabilmeli. Çünkü çocukların yüzündeki bir gülümseme, bir şehrin geleceğine dair en güzel işarettir.

Bugün barıştan söz ediyoruz. Barış kelimesini çok duyuyoruz, üzerine çok şey konuşuyoruz. Ancak barışın gerçek anlamı, insanların günlük yaşamında hissedildiğinde ortaya çıkar. Bir annenin artık evladının geleceği için korkmaması, bir gencin yarınından endişe etmemesi, insanların kimlikleri, dilleri ve düşünceleri nedeniyle kendilerini dışlanmış hissetmemesi... İşte barışın gerçek karşılığı budur.

Barış, yalnızca müzakere masalarında konuşulan bir konu olarak kalmamalı. Evlerde, sokaklarda, okullarda, işyerlerinde ve insanların yüreğinde karşılık bulmalı. Geçmişte yaşanan acılar unutulmaya zorlanmadan, kimsenin hafızası yok sayılmadan, herkesin eşit ve özgür yaşayabileceği bir gelecek kurulmalı. Çünkü birbirimizi anlamadan, birbirimizi dinlemeden ve birbirimizin acısına saygı göstermeden gerçek bir toplumsal huzura ulaşamayız. Farklılıklarımızı bir ayrılık nedeni değil, birlikte yaşamanın zenginliği olarak görebildiğimizde geleceğe daha güvenle bakabiliriz.

Bütün yaşanmışlıklara ve sorunlara rağmen Diyarbakır hâlâ güzel. Bir dengbêjin sesinde, Surların gölgesinde yürüyen insanların yüzünde, Hevsel'in yeşilinde, annelerin sofrasında misafirine uzattığı bir lokma ekmekte, çocukların sokaklardan yükselen neşeli sesinde bu güzelliği bulabilirsiniz.

Bu şehrin güzelliği yalnızca geçmişinden, tarihinden ve kültüründen gelmiyor. Onu her gün yeniden yaşatan insanlarından geliyor. Bu nedenle Diyarbakır'a yalnızca bakmak yetmez; onu anlamak, insanlarını dinlemek ve yaşadığı sorunları gerçekten görmek gerekir.

Bugün Diyarbakır'ın insanları büyük vaatlerden çok, hayatlarında hissedebilecekleri değişimler bekliyor. Daha fazla adalet, daha fazla özgürlük, daha fazla iş imkânı, daha güçlü bir dayanışma ve daha huzurlu bir yaşam...

Kimse çocuğunun yoksulluk içinde büyümesini istemiyor. Kimse gencinin umutsuzluk nedeniyle doğup büyüdüğü topraklardan ayrılmasını istemiyor. Kimse geçmişin acılarının geleceğe kurulacak köprülerin önünde bir duvara dönüşmesini istemiyor.

Belki de artık kendimize şu soruyu sormamız gerekiyor: Nasıl bir Diyarbakır'da yaşamak istiyoruz? Cevap aslında hepimizin içinde saklıdır. İnsanların birbirine güven duyduğu, komşunun komşuyu gözettiği, gençlerin geleceğini burada kurabildiği, kadınların özgürce yaşadığı, çocukların eşit imkânlara sahip olduğu bir Diyarbakır...

Bunun için yalnızca yeni yollar, binalar ve projeler yapmak yetmez. İnsanların hayatına dokunan, onların sorunlarını dinleyen, emeği ve adaleti esas alan bir anlayışa ihtiyaç var. Şehri güzelleştirmek, önce insanın yaşamını güzelleştirmekle başlar.

Diyarbakır çok acılar gördü, çok zorluklardan geçti. Ama bütün bunlara rağmen umudunu kaybetmedi. Çünkü bu şehrin insanları, en zor zamanlarda bile yaşamı yeniden kurmanın bir yolunu buldu.

Şimdi ihtiyacımız olan şey, bu umudu büyütmek ve ortak bir geleceğe dönüştürmek. Diyarbakır, sen yalnızca geçmişinle anılmayı değil, güzel yarınlarınla da hatırlanmayı hak ediyorsun. Çocuklarının korkuyla değil umutla büyüdüğü, gençlerinin gitmek zorunda kalmadığı, kadınlarının özgürce yaşadığı, herkesin kendisini bu şehrin eşit bir parçası hissettiği günleri hak ediyorsun.

Çünkü Diyarbakır'ın en büyük zenginliği taşları, surları ya da tarihi değil; bu topraklarda yaşayan insanlarıdır. Ve o insanların en çok ihtiyacı olan şey, yeniden inanabilecekleri güzel bir gelecek...

Önceki ve Sonraki Yazılar
YAZIYA YORUM KAT
UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.
Arslan ÖZDEMİR Arşivi