Bu yıl ailemizden pek çok kişi hacı olmak için Mekke’ye gitti. Bir zamanlar insanlar hacca gitmek için Diyanet’e kayıt yaptırırdı. Ancak sıraya girilir ve yıllarca sıra gelmezdi. Öyle ki pek çok kişinin ömrü o sırada geçer, hacı olamadan vefat ederlerdi. Diyanet’e kaydolup da sırası gelmeden dünyasını değiştiren çok akrabamız vardı.

Son iki yıldır özel şirketler aracılığıyla daha rahat hacca gidilebiliyordu. Fakat bu yıl Diyanet bu şirketleri şikâyet etti; Suudi Arabistan hükümeti gidenleri yakaladı ve çoğunu Türkiye’ye geri gönderdi. Neyse ki bizim şirketle giden akrabalarımızın başına bir şey gelmedi, sağ salim evlerine ulaştılar. Tabii Diyanet şikâyet edince şirket onları bir yere götürmüş, orada on gün kalmışlar ve sonra tekrar Mekke’ye geçmişler.

Ailemizden ağabeyim, eşi, gelini, yeğenim ve kız kardeşim gidip hacı oldular. Bizde adettir; birisi hacca gittiğinde hem gidişinde hem de dönüşünde ziyarete gideriz. Geldiklerinde bize oradan getirdikleri zemzem suyunu ve hurmaları ikram ederler. Bu yıl hacımız çok olduğu için mübarek zemzem suyuna ve hurmaya doyduk. Biz ziyaretten dönerken de hurmaları bir poşete koyup eve götürmemiz için bize verirlerdi.

İki gün boyunca hacılarımızı ziyaret ettim. Evin çocukları bizden sonra gittiği için en son yeğenimi ve hacı olan eşini ziyarete gittim. Orada başka misafirler de vardı; hal hatır sorduk, sohbet ettik. Sohbetimiz çoğunlukla hacılar ve hac yolculuğu üzerineydi. Yeğenimin evinde eşinin bir akrabası vardı, o da bizim taraftandı. Adı Kenan’dı ve hemen hemen benim yaşlarımdaydı. Biz sohbet ederken Kenan, konuyla tamamen ilgisiz bir şekilde araya girip: "Türkiye iyidir, cennet gibidir; milletimiz vatanına hainlik ediyor," diyordu. Bunu söylerken de doğrudan gözlerimin içine bakıyordu. Ben ona bakıyor, sonra başımı çeviriyordum. Bir süre geçiyor, yine aynı cümleyi kuruyordu: "Türkiye iyidir, cennet gibidir; milletimiz vatanına hainlik ediyor."

La havle! Neden böyle yapıyordu? Aradan zaman geçiyor, yine aynı şeyi tekrarlıyordu. O ne yaparsa yapsın ben bir şey demedim. Kendi kendime, "Bu delirdi mi, aklı mı gitti, ne oldu?" dedim. Kalkıp ailesiyle giderken bile sanki beni taciz edercesine tekrar etti: "Türkiye iyidir, cennet gibidir; milletimiz vatanına hainlik ediyor."

O gece bunun üzerine çok düşündüm. Neden böyle diyordu? Neden söylerken gözlerimin içine bakıyordu? Velhasılıkelam, bir şey anlamadım. Aradan iki üç gün geçti, Sur merkezine gittim ve birkaç akrabamı gördüm. Biri bana dedi ki: "Kenan diyor ki; o gün bir yerde Enver’e bir şey sordum ama cevabımı veremedi." Ben de dedim ki: "Papağan gibi 'Türkiye iyidir, cennet gibidir; milletimiz vatanına hainlik ediyor' deyip durdu; ondan ne bir şey anladım ne de bir şey dediğini duydum. Zaten cevap vermeye mecbur da değilim."

Eve geldim, başka bir akrabam telefonla aradı: "Ya Kenan diyor ki; Enwer’e kaç tane soru sordum ama bana cevap vermedi." Bilmiyorum bu adam neden bana taktı. Derdi neydi? Sanki benim bir şey söylememi ve siyasi bir tartışmaya girmemizi istiyordu. Ama hac ziyaretinde neden böyle yapıyordu? Bu ziyaretlerde insan genellikle hacıları dinler. Onlar da ibadetlerinden, neler gördüklerinden ve yolculuklarından bahsederler.

Bir gün şehirde biri daha, "Kenan, 'Enwer benimle tartışamadı' demiş," dedi. Ben de dedim ki: "Yahu, insan Kenan gibi bir filozofla başa çıkabilir mi? Bakıyorum çok ağır ve derin sorular soruyor. Ne yaptıysam aklıma bir cevap gelmedi. Ona cevap verebilmek için bu dünyada yazılmış bütün kitapları okumam gerekir." Adam şaşırdı kaldı, zaten ciddi olduğuma inanmadı ama ne demek istediğimi de anladı.

Kendi kendime, "Vay Kenan ne bilgiliymişsin... Bir soruyla ne kadar gürültü kopardın. Bir de cevap verseydik halimiz ne olurdu?" dedim. Ve o meşhur cümlesi aklımda dönüp durmaya devam etti: "Türkiye iyidir, cennet gibidir; milletimiz vatanına hainlik ediyor."