Diyarbakır’da 9 yaşındaki bir çocuk, evde bulunan silahın ateş alması sonucu hayatını kaybetti. Ne yazık ki bu haber artık kimseye yabancı gelmiyor. Çünkü benzer olayları sık sık yaşıyoruz.

Her olaydan sonra “kazaydı” deniliyor. Oysa evde ulaşılabilecek bir yerde silah bulunması başlı başına bir ihmaldir. Çocukların merak edeceği, eline alacağı ve ne olduğunu tam bilmeden oynayacağı bir nesnenin silah olması kabul edilemez.

Bireysel silahlanma, güvenlik sağladığı iddiasıyla savunuluyor. Ancak gerçek tablo bunun tam tersini gösteriyor. Evlerde bulunan silahlar çoğu zaman suçlulara değil, en yakınındakilere zarar veriyor. Çocuklar ölüyor, aileler dağılıyor, geriye ise sadece pişmanlık kalıyor.

Artık bu olayları sıradan birer adli vaka gibi görmekten vazgeçmek gerekiyor. Her kaybedilen çocuk, bireysel silahlanmanın ve ihmalin ağır bir sonucudur. Bu acılar son bulacaksa, önce silahı normalleştiren anlayış değişmelidir.