Makamın gölgesinde büyüyen ego, temsil sorumluluğunu unutturmasın

Siyaset, yalnızca bir makama gelmek ya da yönetme yetkisini elinde bulundurmak değildir.
Siyaset; halkla kurulan bağın, verilen sözlerin ve taşınan sorumluluğun gereğini yerine getirmektir.

Bir insanı bulunduğu makam değil, o makamı nasıl kullandığı ve temsil ettiği insanlara nasıl davrandığı değerli kılar.

Diyarbakır'da, özellikle yerel yönetimlerin bazı çevrelerinde dikkat çeken bir mesele var
Halkın iradesiyle göreve gelen bazı yöneticilerin, zamanla halkla aralarına mesafe koyması.

Göreve gelmeden önce halkın kapısını çalan, desteğini isteyen ve halkın beklentilerini dile getiren kimi isimlerin, makam sahibi olduktan sonra eleştiriye kapalı, kibirli ve zaman zaman tepeden bakan bir tutum sergilemesi ciddi biçimde sorgulanmalıdır.

İnsan ister istemez şu soruyu soruyor
Halkın desteğiyle o makamlara gelenler, neden aynı halkın eleştirisini duymakta zorlanıyor?

Oysa seçilmiş olmak, kimseye dokunulmazlık kazandırmaz.
Tam tersine, halkın verdiği yetki daha fazla sorumluluk, şeffaflık ve hesap verebilirlik gerektirir.
Yerel yönetimler kişisel egoların tatmin edildiği alanlar değil, toplumun ortak ihtiyaçlarına çözüm üretilen kurumlardır.

Meselenin bir de ideolojik boyutu var.
Özellikle halkın değerlerini, özgürlük ve eşitlik düşüncesini, demokratik mücadeleyi savunduğunu ifade eden siyasi anlayışların, kendi yönetim pratiklerini de bu ilkeler doğrultusunda şekillendirmesi gerekir.

Söylemde halktan yana olmakla uygulamada halka yakın durmak aynı şey değildir.
İdeolojik duruş, yalnızca kürsülerde yapılan konuşmalarla değil, insanlarla kurulan ilişkilerle anlam kazanır.

Hiçbir ideoloji halkın üzerinde değildir.
Hiçbir siyasi kimlik, yöneticisine eleştiriden kaçma ayrıcalığı vermez.
Halkın iradesini temsil ettiğini söyleyenler, öncelikle halkın sesine kulak vermelidir.
Farklı düşüncelere tahammül göstermek, eleştiriyi tehdit olarak değil, demokratik bir hak olarak görmek yönetim anlayışının temel unsurlarındandır.

Diyarbakır'ın toplumsal hafızası ve siyasi birikimi, yöneticilerden daha fazlasını beklemeyi gerektiriyor. İnsanlar yalnızca hizmet beklemiyor; aynı zamanda muhatap alınmak, dinlenmek ve değer görmek istiyor.
Bir yöneticinin başarısı, çevresinde kaç kişinin bulunduğuyla ya da ne kadar güçlü göründüğüyle değil, halkın sorunlarına ne ölçüde çözüm ürettiğiyle değerlendirilmelidir.

Bugün bazı yerel yöneticilere yöneltilen eleştirilerin üzerinde düşünülmesi gerekiyor.
Eleştiriyi küçümseyen, kendisini vazgeçilmez gören ve makamın sağladığı imkânları kişisel bir üstünlük gibi algılayan anlayış, halkla yönetim arasındaki güven ilişkisini zedeler.
Oysa gerçek temsil, halkın karşısında değil, halkın yanında durabilmektir.

Unutulmamalıdır ki makamlar geçicidir; asıl kalıcı olan, insanların hafızasında bıraktığınız izdir. Halkın iradesiyle gelinen bir makamın sorumluluğu da yine halka karşıdır.

Sonuç olarak, Diyarbakır'ın ihtiyacı halktan uzaklaşan yöneticiler değil, halkın içinde yaşayan ve onunla birlikte düşünen temsilcilerdir.
Çünkü siyasetin anlamı makam sahibi olmak değil, halka karşı sorumluluğunu yerine getirmektir.
İdeolojinin ölçüsü de iddialı sözler değil, halkla kurduğu samimi ve eşitlikçi ilişkidir.

Halkın iradesiyle gelenler, bir gün dönüp o iradeye hesap verebilecek olgunluğu da göstermelidir.
Zira hiçbir makam halktan büyük, hiçbir ego halkın onurundan üstün değildir.