O gün TRT’nin anonsuyla uyanırdık: “Gazi Mustafa Kemal Atatürk, ebediyete intikalinin ... yıl dönümünde tüm yurtta, yavru vatan Kıbrıs’ta ve dış temsilciliklerimizde düzenlenen törenlerle anılıyor.”

Biz de “Atam sen kalk, ben yatam!” diye avazımız çıktığı kadar bağırırdık.

“Atam sen ölmedin, kalbimizde yaşıyorsun!”

“Doktor doktor kalksana,

Lambaları yaksana,

Atam elden gidiyor,

Çaresine baksana…”

Öğretmenimiz ise çoktan gözyaşlarına boğulurdu. Sınıfta hıçkırıklar birbirine karışır, kara tahtanın önünde adeta küçük çaplı bir millî matem yaşanırdı: “Yazıyorum kara gecenin üstüne. Yazıyorum armağanımı: Türk, öğün, çalış, güven…”

Biz de bütün bu merasimin arasında, çocuk aklımızla, “10 Kasım. Ne lazım? Biraz gülmek lazım!” diye eğlenirdik.

Bizim buralarda her 10 Kasım’da yağmur yağardı. Sanki gökyüzü de Atatürk’ün ölümüne üzülüyor, memleketin üzerine gözyaşı döküyordu!

Siyasal dinciler ise bu meteorolojik hadiseyi başka türlü yorumlardı: “Allah’ın gazabı!”

Her 10 Kasım’ın bir de meczubu olurdu. Elinde Kur’an-ı Kerim’le sokağa çıkan sakallı kişiler, Kemalistlerin yüreğine endişe salardı. Cumhuriyetin bütün kurumları alarma geçer, herkes bir anda laiklik nöbetine dikilirdi: “Türkiye laiktir, laik kalacak! Şeriatçılar Arabistan’a gitsin!”

Hatta 1993 yılında Anıtkabir’e elinde Kur’an-ı Kerim ile girmeyi başaran ‘meczup’ Mahmut Kaçan, ülkenin gündemine oturmuştu.

İşte tam bu noktada hayat, Aziz Nesin’in bile aklına gelmeyecek bir mizah üretmişti.

O sırada, bugün Van Barosu avukatlarından olan Mahmut Kaçan da başka bir nedenle gözaltına alınmıştı.

Allah’ın takdiri, adalet tesadüfleri sever derler ama bu kadarı da biraz fazla olmuştu. Aynı isim, aynı soyadı, aynı nezarethane… Kader, iki Mahmut Kaçan’ı yan yana getirmişti.

Birisi Anıtkabir’e giren ‘meczup’ Mahmut Kaçan, diğeri ise avukat Mahmut Kaçan…

Polisler de doğal olarak ikisini birbirine karıştırmıştı.

‘Meczup’ Mahmut Kaçan’ı görmeye gelen polisler, avukat Mahmut Kaçan’a sürekli aynı soruyu soruyordu:

“Mahmut Kaçan sen misin?”

Derken avukat Mahmut Kaçan, sağlık kontrolü için doktora götürülüyor.

Doktorlar, hemşireler bir anda dehşet içinde ayağa fırlıyor:

“Eyvah, meczup geldi! Saklanın!”

Neyse ki polislerden biri sonunda uyanıyor da avukat Mahmut Kaçan, ‘meczup Mahmut Kaçan’ muamelesinden zor kurtuluyor.

Fakat 10 Kasım’ın en kıymetli malzemelerinden biri de Anıtkabir özel defteridir.

Rivayete göre eski başbakanlardan Tansu Çiller, Atatürk’ün huzuruna çıkmış ve özel deftere aynen şunları yazmıştır:

“yüce önder. ulu ve büyük atam! doğru yol partisi’nin 14’üncü yılını idrak ediyoruz. (sonra 14’ün üzerini karalamış, 15 yapmış) laik türkiye cumhuriyeti’nin ve demokrasinin bekçileri olarak 16’ıncı yılımızda huzurundayız... davamız yarım asırlık yani 65 yıllık bir davadır. milliyetçilik ve çağdaşlık yolunda yarım asırdır yani tam kırk yıldır yürüyoruz. bu ülkenin çimentosu olmanın sevinci içindeyiz. biz bu ülkenin çimentosuyuz. bizimle tuğlaları yapıştıracaklar, duvar örecekler, bina yapacaklar, içimize girecekler. ilkelerinin ışığı altında partimizin 17’nci yılını kutluyor saygılar sunuyorum. görüşmek üzere...”

Yıllar birbirine karışmış, yarım asır 65 yıl olmuş, 50 yıl 40 yıla dönüşmüş. Çimento var, tuğla var, duvar var, bina var. Bir tek inşaat ruhsatı eksik!

Üstelik bütün bunlar Ata’nın huzurunda yaşanıyor.

Biz ne 10 Kasımlar gördük…

Saat tam 9’u 5 geçe ayakta beklemediği için gözaltına alınanlara ne demeli? Daha geçen yıl inşaatta sıva yapan Kürt işçiler, o sırada ayakta durmadıkları için gözaltına alındı.

Neyse, bugün de Düzceli öğretmen ‘uygun adım’ Kenan Şereflioğlu’nu izleyelim, bakalım neler olacak?

Evet…

Bir 10 Kasım’ı daha geride bırakıyoruz. Önümüzdeki 10 Kasımlara bakacağız.