Şanlıurfa Siverek ve Kahramanmaraş’tan gelen haberlerle sarsıldı ülke. Okul dediğimiz yer; bir çocuğun evinden sonra kendini en güvende hissetmesi gereken sığınaktır. Ancak bugün sınıflarda ders zili yerine silah sesleri yankılanıyor, çocuklarımız sıraların altına saklanıyor. Bu acı tablo, eğitim sistemindeki devasa bir boşluğu; güvenlik zaafiyetini tüm çıplaklığıyla yüzümüze vuruyor.

Siverek’te eski bir öğrencinin, Maraş’ta ise henüz ortaokul çağındaki bir çocuğun okula silahla girebilmesi, güvenlik sisteminin sadece "kağıt üzerinde" kaldığının kanıtıdır. Eğer bir çocuk, babasının silahını çantasına koyup sınıfa kadar getirebiliyorsa, o okulun kapısındaki denetim sadece bir formaliteden ibarettir. Okulların sadece adı "güvenli bölge" olarak kalmış, kapılar ise her türlü tehlikeye ardına kadar açılmıştır.

Bu olaylar sadece okulun fiziksel güvenliğiyle ilgili değil; toplumdaki kontrolsüz bireysel silahlanmanın da bir sonucudur. Evde ulu orta bırakılan, bir çocuğun eline kolayca geçebilen her silah, okullariçin potansiyel bir katliam aracıdır. Maraş’taki olayda bir çocuğun babasının silahına bu kadar kolay ulaşması, ailelerin ihmalkarlığını ve devletin denetim eksikliğini acı bir şekilde belgeliyor.

Her olaydan sonra "münferit bir vaka" (tekil bir olay) denilip geçilmesi, asıl tehlikeyi büyütüyor. Bu saldırılar yapısal bir sorunun, toplumsal bir şiddet dalgasının eğitim kurumlarına sızmış halidir. Okullarda sadece nöbetçi öğretmenle veya kapıdaki yaşlı bir görevliyle güvenlik sağlanamaz.

Adalet Bakanlığı’nın getirdiği yayın yasakları veya sosyal medya incelemeleri, giden canları geri getirmiyor. İhtiyacımız olan şey, okulların girişinden sınıfın içine kadar uzanan profesyonel bir güvenlik ağı ve çocukların ruhsal durumunu takip eden güçlü bir rehberlik sistemidir.