Van’da hafta sonu tam bir bayram maratonu yaşandı.

Cuma günü Ramazan bayramı,

Cumartesi günü devlet protokolünün nevruz bayramı,

Pazar günü ise halkın newroz bayramı kutlandı.

Evde, meydanlarda, protokolde bayram vardı.

Halkın newroz kutlamalarına alternatif olarak Edremit Kent Meydanı’nda resmi bir ‘nevruz’ kutlaması düzenlendi. Devletin bürokratları hizaya girdi.

“Nevruz” bahane, terfi şahane…

Ateşin etrafında değil, makamın etrafında toplandılar.

Kahramanmaraş dondurmacısına özgün kıyafetler giymiş folklor ekibinin oynadığı oyunlar izlendi. Uzaktan görenler, 23 Nisan Çocuk Bayramı kutlanıyor sandı!

Vali Ozan Balcı, günün anlam ve önemini belirten konuşmalarını yaptıktan sonra nevruz ateşini yaktı ama newroz ateşinden çok mangal ateşi gibiydi!

Daha önce yapılan Nevruz kutlamalarında ateş yakılması sırasında meydana gelen kazalar yüzünden, nevruz ateşinin yakılması çevrede paniğe neden oldu!

Kürtlerin bayramını sahiplenenlerin; ateş yakarken yanması, ateş üzerinden atlarken ateşin içine düşmesini, paçaların tutuşmasını anlamak lazım. Bu yüzden dört kişi kolkola girip, ateşin üstünden atlıyor. Acemiliktendir!

Meydanın ruhu yoktu; sadece müdürler, kayyumlar ve protokol vardı. Newroz’un ruhu değil, ruhsatı alınmıştı.

Devlet protokolü, Temu’dan alınmış ‘Çakma’ nevruz’u kutlarken, orijinal newroz Van Kalesi’nin dibinde kutlandı. On tane kurum amiri ve on tane koruma polisiyle değil, yüz binlerce kişiyle. Daha kalabalık, daha coşkulu, daha kendiliğinden…

Bu iki görüntü arasında sadece organizasyon farkı yok; bir zihniyet farkı var.

Biri planlanandır, diğeri yaşanandır.

Bazı bayramlar protokole sığmaz; ama halkın yaktığı ateş, kül olsa bile yıllarca sönmez.

Bayramların anlam ve önemini protokol değil, halk belirler.