Çocuklarım okula gitmiyorlar!

Yargılanma veya başarısızlık korkusu olmadan,

gerçek tutkuların peşinden gitme özgürlüğünü tadıyorlar.

Okulu her zaman için bir kışlaya benzetmişimdir.

Sistem adına tasarlanmış olan bu yapılar

iyi niyetli, fedakâr öğretmenlere rağmen

çocuklara zarar verecektir.

Onların hayallerine, yeteneklerine, ruhlarına,

kişiliklerine...

Çocuklarımın dört duvar arasında

saatlerce tutulma fikrini kabul edemem!

Ki zaten çocuklarım da bunu kabul etmezler,

etmiyorlar da...

Okulsuz ilerliyoruz.

Dayatmalar olmaksızın,

deneyimlerle öğrenmeye dayanan bir yolculuk bu.

Bu yolculukta çocuğun tüm öğrenme süreci,

çocuğun hazır olmasına

ve tabii ki merakının onu nereye götürdüğüne bağlı.

Çocuklar, ancak gerçek manada ilgilendikleri şeyleri

özümseyerek öğrenirler.

Şimdilik kendi yiyeceklerini pişirmeyi öğreniyorlar,

tohum biriktirmeyi, toprağa bakmayı, kış aylarında

yiyecek saklamayı,

kibrit olmadan ateş yakmayı,

pusula kullanmayı, harita okumayı, ilk yardımı ve fitoterapiyi...

Sorumluluk almayı, eleştirel düşünmeyi,

sezgilerine ve iç bilgeliklerine güvenmeyi öğreniyorlar.

Sonrasında dilerlerse onlara biraz klasik edebiyat

ve cebir de öğretebilirim.

Okulsuz ilerliyoruz..

Çocuklarım kendi müfredatlarını kendileri belirliyor.

Ödev derdi yok!

Okulsuz bir çocuk için ödev:

Git ve çılgınca koş!

Dün akşam oturup Holin'in eğer okula gidecek olsa,

okulda harcayacağı saatleri hesapladım.

Ülkemizde bir ders yılı

iki dönem halinde yaklaşık 180 gündür.

12 yıl baz alınıp

günlük olarak okulda geçireceği saatler,

okula hazırlık-gidiş-geliş süresi ve

ödevler için harcayacağı vaktin toplamı

yaklaşık 19 bin 440 saat ediyor.

Uyku saatlerini çıkarıp tüm tatil günlerini de eklersek

12 yıllık hayatının neredeyse yarısını

okulda geçirmiş olacak.

Şunu sordum kendime;

kızım gerçekten de okulda hayatından bu denli vazgeçmesine değecek kadar mühim bir şey öğrenebilecek mi?

Elbette kızımın okulda geçireceği binlerce saatte

hiçbir şey öğrenemeyeceğini iddia etmiyorum.

Fakat zamanını geçirmek için

çok daha faydalı yolların da olduğunu biliyorum.

Öğrenebilmesi için "öğretilmesine" gerek yok!

Bunu, yaşayıp deneyimleyerek gördüm.

Ona, yargılanma ve başarısızlık korkusu olmadan

kendi merakı doğrultusunda

tutkularının peşinden gidebilme özgürlüğü tanıyıp

kendisini özgürce ifade edebildiği,

isteklerine saygı duyulup

ihtiyaçlarının karşılandığı bir ortamı sunduğumda

neleeer öğrenebildiğini gördüm.

Şüphesiz ki bu,

okulun ona verebileceğinin çok daha ötesinde!

Açıkçası, en önemli dönemlerini okulda

ona anlatılanı öğrenmek zorunda olarak geçirmesini

doğru bulmuyorum.

Öğrenmenin başka yolları olduğunu artık biliyorum.

Konuların sınıflandırılmadığı,

herhangi bir müfredata bağlı kalınmadığı,

rekabetin, kıyaslamanın, not sisteminin olmadığı

hayat boyu gerçek bir öğrenme mesela...

Kimseyi bir şeye ikna etmek için yazmıyorum bunları.

Bu bizim yolculuğumuz çünkü.

Tamamen bize özgü..

Mükemmel olduğumuzu veya en doğruyu,

en iyiyi yapanın biz olduğumuzu falan da iddia etmiyorum.

Yolculuğumuz da bizim gibi kusurlarla dolu.

Eksiklerle..

Her gün yeniden öğreniyoruz, değişiyoruz, esniyoruz.

İyi ki bu yoldayız.