Sözün ağırlığı ve hakikatin sessizliği

Bazı çağlar vardır; hakikatin çok konuşulup az duyulduğu…

Bazı zamanlar vardır; sözün çoğaldığı ama anlamın eksildiği…

Biz tam da böyle bir dönemin içinden geçiyoruz.

Bugün insanlık, bilgiye hiç olmadığı kadar yakın; fakat hikmete hiç olmadığı kadar uzak. Ekranlar büyüyor, sesler yükseliyor, kelimeler çoğalıyor… Ama ne yazık ki hakikat, gürültünün içinde sessizliğe mahkum ediliyor.

Ben bu köşede; sadece olup biteni anlatmak için değil, olup bitenin ardındaki gerçeği aramak için olacağım.

Çünkü gazetecilik yalnızca haber aktarmak değil, aynı zamanda bir vicdan inşasıdır. Köşe yazarlığı ise bu vicdanın kelimelere dökülmüş halidir.

Bu satırlar; tarafların değil, hakikatin yanında durma iddiasıdır.

Bu kalem; rüzgara göre yön değiştirenlerin değil, rüzgara rağmen yönünü koruyanların kalemidir.

Adalet, sadece mahkeme salonlarında aranmaz. Bazen bir sokak lambasının altında, bazen bir çocuğun sessiz bakışında, bazen de görmezden gelinen bir hakikatin içinde saklıdır. İşte bu yüzden bu köşe; sadece siyaset yazısı olmayacak, sadece olay analizi de olmayacak. Bu köşe; toplumun nabzını tutan, tarihle bugünü aynı çizgide buluşturan bir düşünce alanı olacak.

Siyaseti konuşacağız, ama slogana teslim olmadan.

Adaleti konuşacağız, ama hamasete sığınmadan.

Tarihi konuşacağız, ama bugünü unutmadan.

Ve en önemlisi; insanı konuşacağız, onu kalabalıkların arasında kaybetmeden.

Çünkü bir toplum, en çok kendini unuttuğunda kaybolur.

Ben bu köşede, unutturulmak istenmeyeni hatırlatmaya, bastırılmak isteneni görünür kılmaya, konuşulması zor olanı dile getirmeye talibim.

Bu bir başlangıçtır.

Ve her başlangıç, içinde bir iddia taşır.

Benim iddiam ise basittir:

Sözün değerini yeniden hatırlatmaktır.