Üniversite yıllarımda İzmir’de bir salonda, Prof. Dr. Ümit Özdağ ile Prof. Dr. Mümtaz’er Türköne’nin katıldığı bir konferanstaydım. Programın sonlarına doğru soru-cevap bölümünde tartışma başladı. Söz aldım. O günün gençliğiyle ama bugün de arkasında durduğum düşüncelerle Ümit Özdağ’a şunu söyledim: “Bu kadar acı, bu kadar şehit, bu kadar gözyaşı varken neden birlikte yaşamayı konuşmuyoruz? Uzun uzun anlatmıştım.” Bana dönüp, “Sen taraf tutuyorsun.” dedi. Ben de hiç tereddüt etmeden, “Evet Sayın Özdağ, taraf tutuyorum.” dedim. O gün de taraf tutuyordum, bugün de taraf tutuyorum. Fakat asıl mesele şu: Ben hangi tarafı tutuyorum, siz hangi tarafın yanındasınız?

Ben, bu ülkenin hiçbir evladının kimliği, dili, mezhebi ya da doğduğu şehir nedeniyle kendisini yabancı hissetmediği bir Türkiye’nin tarafındayım. Türk’ün de Kürt’ün de, Arab’ın da Çerkes’in de, Laz’ın da Boşnak’ın da bu ülkenin eşit ve onurlu vatandaşları olduğunu hissettiği bir Türkiye’nin tarafındayım. İnsanları birbirine benzetmeye çalışan değil, farklılıklarıyla birlikte yaşatabilen güçlü bir devlet aklının tarafındayım. Çünkü güçlü devlet, vatandaşından korkan değil; vatandaşının farklılığını taşıyabilecek kadar kendisine güvenen devlettir.

Ben Mevlânâ’nın “gel” diyen tarafındayım. Kapıyı kapatanın değil, kapıyı açanın tarafındayım. Yunus Emre’nin insanı merkeze koyan anlayışının, Hacı Bektaş-ı Veli’nin incitmemeyi öğütleyen irfanının, Şeyh Edebali’nin devleti insan için anlamlı gören anlayışının tarafındayım. Farabi’nin erdemli toplum arayışının, Gazali’nin ahlak ve vicdan vurgusunun tarafındayım. Çünkü bu toprakların kadim geleneğinde yalnızca güç yoktur; merhamet de vardır, adalet de vardır, vicdan da vardır.

Ben Ehmedê Xanî’nin tarafındayım. Farklılıkların içinde ortak bir gelecek arayan o büyük düşüncenin tarafındayım. Melayê Cizîrî’nin şiirindeki aşkın, Feqiyê Teyran’ın sözündeki hikmetin, Cegerxwîn’in insan ve özgürlük arayışının tarafındayım. Said-i Nursî’nin kardeşlik ve toplumsal barış çağrılarının tarafındayım. Yaşar Kemal’in Çukurova’sında farklı insanların hikayelerini aynı edebiyatın içinde buluşturan dünyasının tarafındayım. Nâzım Hikmet’in barışa ve insana yaslanan şiirlerinin, Ahmed Arif’in Diyarbakır’ın taşına, toprağına ve insanına duyduğu sevginin tarafındayım.

Ben Mem û Zîn’i düşmanlık üretmek için değil, aşkı ve insanı anlamak için okuyan tarafım. Dengbêjlerin asırlık hafızasını susturmak yerine dinleyen taraftayım. Bu coğrafyanın türküsünü, stranını, şiirini, ağıdını birbirinden ayırmadan dinleyen taraftayım. Çünkü bir milletin hafızasını yok sayarak bir ülkenin geleceğini inşa edemezsiniz. Geçmişi inkar ederek değil, geçmişle yüzleşerek daha güçlü bir gelecek kurabilirsiniz.

Ben annelerin gözyaşının milliyetini sormayan tarafım. Bir anne evladını kaybettiğinde hangi dili konuştuğuna bakmayan; bir babanın acısının kimliğini araştırmayan; bir çocuğun geleceğini doğduğu şehre göre ölçmeyen tarafım. Çünkü ölümün dili yoktur. Acının kimliği yoktur. Gözyaşının milliyeti yoktur. Bir annenin yüreğine kimlik soramazsınız. Bir çocuğun acısına nüfus kağıdı uzatamazsınız.

Ben “Sen kimsin?” diye sormadan önce “Senin derdin nedir?” diye soran tarafım. Birbirimize parmak sallayanların değil, birbirimize el uzatanların tarafındayım. Öfkeyi büyütenlerin değil, yarayı saranların tarafındayım. Geçmişin acılarını inkar edenlerin değil, o acılarla yüzleşip geleceği daha güzel kurmak isteyenlerin tarafındayım. Çünkü bu ülkenin ihtiyacı birbirinden korkan vatandaşlar değil; birbirine güvenebilen yurttaşlardır.

Evet, taraf tutuyorum.

Ben barışın tarafındayım, çatışmanın değil.

Birlikte yaşamanın tarafındayım, ayrıştırmanın değil.

Huzurun tarafındayım, korkunun değil.

Merhametin tarafındayım, öfkenin değil.

Kardeşliğin tarafındayım, kutuplaşmanın değil.

Umudun tarafındayım, korkuların değil.

İnsanın tarafındayım, insanları birbirinden ayıran kimlik siyasetinin değil.

Siz savaşın dilini konuşabilirsiniz.

Biz barışın dilini konuşacağız.

Siz ayrıştırabilirsiniz.

Biz birleştireceğiz.

Siz korkuyu büyütebilirsiniz.

Biz umudu büyüteceğiz

Çünkü bizim tarafımız belli:

İnsan.

Vicdan.

Adalet.

Huzur.

Kardeşlik.

Ve birlikte yaşama iradesi.

Evet taraf tutuyorum…